Bu çalışma, UNESCO Somut Olmayan Kültürel Miras listesindeki geleneksel el sanatlarının çağdaş sanat disiplinleri içindeki sürdürülebilirliğini ve dönüşüm potansiyelini Maraş Abası örneği üzerinden ele almaktadır. Araştırmada, abanın yapısal ve anlamsal kodlarının güncel sanatsal üretim süreçlerinde nasıl yeniden inşa edilebileceği, sanatçı-araştırmacı pratiği ve uygulama temelli araştırma yöntemiyle gerçekleştirilen bir enstalasyon üzerinden analiz edilmektedir. Uygulama temelli bir araştırma deseniyle kurgulanan bu çalışmada, araştırmacı-sanatçı kimliğiyle yürütülen üretim sürecinde, abanın ontolojik özünü oluşturan “koruyuculuk” işlevi ve literatürde “parçalı bütünlük” (partitioned whole) olarak tanımlanan modüler ilkesi; deri ve metal gibi hibrit malzemelerin kullanımıyla yeniden yorumlanmıştır. Charles Sanders Peirce’ün göstergebilimsel üçlüsü (ikon, indeks, sembol) üzerinden yapılan çözümlemede, eserdeki yoğun metal halka sistemi toplumsal bağları temsil eden bir “ilişkisel ağ” olarak kurgulanırken; eserin mekâna yansıyan gölgesi fenomenolojik bir katman ve tinsel bir “dua” metaforu olarak okunmaktadır. Bulgular, Maraş Abası’nın yapısal genetiğinin çağdaş enstalasyon pratikleriyle metodolojik uyum içinde olduğunu ve geleneğin korunmasının “biçimsel tekrar” yerine “anlamsal metamorfoz” ile mümkün olabileceğini göstermektedir. Sonuç olarak çalışma, geleneksel mirasın güncel sanat pratikleri aracılığıyla yeniden üretilmesine dair disiplinlerarası özgün bir model sunmaktadır.

Maraş Abası, Çağdaş Sanat, İlişkisel Estetik, Somut Olmayan Kültürel Miras, Sanatçı-Araştırmacı, Fenomenoloji.