Çağdaş ebeveynlik pratikleri dijital teknolojilerin gündelik yaşama artan nüfuzu ile birlikte dönüşüm geçirmektedir. Bu çalışma, dijital ebeveynlik kavramını kuramsal ve kavramsal açıdan ele alarak bu alandaki literatürü tematik bir çerçevede değerlendirmektedir. Çalışmanın temel amacı, dijital ebeveynlik araştırmalarında yeni bir analitik kategori olarak “algoritma ebeveynliği” kavramını literatüre kazandırmak ve bu kavramın kuramsal temellerini ortaya koymaktadır. Araştırma, Araştırma, sistematik bir literatür taraması veya ampirik bulgular üretmeyi değil; dijital ebeveynlik fenomenini kuramsal olarak yeniden yorumlamayı ve disiplinlerarası perspektiflerden beslenen kavramsal bir pozisyon geliştirmeyi hedeflemektedir. Dijital ebeveynlik yaklaşımları aktif rehberlik, kısıtlayıcı yönetim, ortak kullanım ve teknik aracılık eksenlerinde kavramsal olarak irdelenmekte; teknoloji aracılı ebeveynlik stratejileri kültürel bağlamları içinde tartışılmaktadır. Algoritma ebeveynliğinin Türkiye’deki ebeveynlik kültürü açısından taşıdığı anlamlar Kağıtçıbaşı’nın ilişkisel benlik modeli ve Hofstede’in kültürel boyutlar kuramı çerçevesinde çözümlenmektedir. Çalışma, yorumlayıcı ve analitik bir yaklaşımla dijital ebeveynlik literatürünün kuramsal haritasını çıkarmakta ve disiplinlerarası perspektiflerden beslenerek kavramsal bir duruş ortaya koymaktadır.. Sonuç olarak, algoritma ebeveynliğinin yalnızca teknolojik bir araç kullanımı değil, ebeveynlik kimliğinin yeniden inşası ve dijital okuryazarlığın nesiller arası aktarımı sürecinde kritik bir dönüşüm alanı olduğu ileri sürülmektedir.

Dijital ebeveynlik, algoritma ebeveynliği, ebeveynlik stratejileri, dijital okuryazarlık, kültürel bağlam.