Yürüme gündelik hayatın sıradan bir hareketi olmasına rağmen beden, bilinç, zihin ve duyumların eşzamanlı olarak devreye girdiği bütüncül bir deneyim alanıdır. Yürüme, insanın dünyayla kurduğu en temel ilişki olmasına rağmen gündelik hayatın gerilimi bu ilişkiyi sarsmıştır. Bu sarsıntı bireyin beden farkındalığını kaybetmesine ve çevresi olan bağını yitirmesine sebep olmuştur. Bundan dolayı makale yürümeyi kentle ilişkilenen beden ve duyum farkındalığı çerçevesinde üretilmiş sanatsal ifadeleri sunmaya çalışmaktadır.

Makalede yürüme kavramı Aristoteles’ten çağdaş düşünürlere kadar uzanan yaklaşımlar ile ele alınırken; sanat alanında ise yürüme, flanörlükten Sitüasyonist sürüklenmelere, performans sanatından duyusal yürüyüşlere kadar yer alan perspektifte incelenmektedir. Makalede nitel araştırma yöntemine başvurularak kenti yürüyüşler ile yeniden deneyimleyen sanatçılar ele alınmıştır. Bununla birlikte katılımcının da eşlik ettiği sanatsal ve duyusal yürüyüşleri içeren eserler odağa alınmıştır. Makalenin amacı; bir eserin yürüyüş pratiği ile bedenin değişen algı ve duyumlarının ortaya çıkışına odaklanmaktır. Sanatçılar yürümeyi hem bireysel hem de kolektif düzlemde farkındalık yaratmak üzere kullanırken sanatın gündelik yaşamla olan motivasyonunu arttırmak istemişlerdir. Aynı zamanda sanat aracılığıyla bireyin duyumlarını harekete geçiren kentte sanatsal yürüyüş pratikleri, izleyicideki kente dair bireysel hikayenin ortaya çıkmasına katkıda bulunmuştur. Sonuç olarak makale, yürümenin insanın bedeniyle, dünyayla ve kendisiyle kurduğu ilişkiyi estetik yolla dönüştürmesini sağlayan güçlü bir ifade alanı olduğunu ortaya koymaktadır.

Beden, yürüme, duyusal deneyim, kent, sanat, gündelik hayat.