Kültür, toplulukları bir arada tutan dinamik bir yapı olarak çağın gerekliliklerine göre sürekli bir dönüşüm içerisindedir. İnsanlık tarihinin en köklü eğlence ve ritüel biçimlerinden biri olan festivaller de bu devingen yapıdan etkilenmiştir. Ortaya çıktıkları ilk günden bugüne değişip dönüşerek varlıklarını sürdüren festivaller, günümüzde dijital kültürün bir parçası hâline gelmiştir. 21. yüzyılın teknolojik imkânları, festivalleri yerel sınırlar içerisinde hapsolmuş ritüellerden çıkararak küresel erişime açık trans-lokal yani yerel sınırların dijital veya fiziksel ağlar aracılığıyla aşılmasına rağmen, yerel kimlikle olan bağını tamamen koparmayan bir forma ve hibrit platformlara dönüştürmüştür. Bu çalışma, geleneksel olarak yüz yüze ve belirli bir mekânda gerçekleştirilen festivallerin, özellikle dijitalleşme ve pandemi süreciyle birlikte geçirdiği yapısal ve işlevsel evrimi incelemektedir. Çalışmada İstanbul Dijital Sanat Festivali (IDAF), Ars Electronica ve Uluslararası İşçi Filmleri Festivali gibi örnekler üzerinden, sanat festivallerinin dijital ortama adaptasyon süreçleri analiz edilmektedir. Sonuç olarak, dijitalleşmenin festivallere küresel görünürlük ve teknik çeşitlilik kazandırırken, yüz yüze etkileşimin azalması ve topluluk bilincinin zayıflaması gibi riskleri de beraberinde getirdiği saptanmıştır.

Dijital kültür, eğlence kültürü, festival, sanat festivalleri, hibritleşme.

Culture, as a dynamic structure that binds communities together, is in a state of constant transformation in response to the demands of the times. Festivals, one of the most deeply rooted forms of entertainment and ritual in human history, have also been influenced by this dynamic structure. Festivals, which have persisted by evolving from their very inception to the present day, have now become an integral part of digital culture. This study examines the structural and functional evolution of festivals—traditionally held in person and in specific physical locations—particularly in light of digitalization and the pandemic. The technological capabilities of the 21st century have liberated festivals from being confined to local rituals, transforming them into “trans-local” forms—accessible globally—that transcend local boundaries through digital or physical networks, yet do not completely sever their connection to local identity, and into hybrid platforms. The study analyzes the adaptation processes of art festivals to the digital environment through examples such as the Istanbul Digital Art Festival (IDAF), Ars Electronica, and the International Workers’ Film Festival. As a result, it has been determined that while digitalization grants festivals global visibility and technical diversity, it also brings risks such as a decline in face-to-face interaction and a weakening of community consciousness.

Digital culture, cultere of entertainment, festival, art festivals, hybridization.