Bu çalışma, Franz Schubert’in “Die Schöne Müllerin” döngüsünde yer alan “Die Liebe Farbe” adlı eseri, hem müzikal hem de edebi açıdan incelemeyi amaçlamaktadır. Araştırmada betimsel ve analitik yöntem kullanılmıştır. Eserin müzikal yapısı; form analizi, armoni ve melodik yapı değerlendirilerek betimlenmiş; Wilhelm Müller’in şiiri ise metaforlar, semboller ve tematik yapı üzerinden analitik bir yaklaşımla yorumlanmıştır. Araştırma bulguları, yeşil rengin döngü boyunca umut simgesinden ölüm metaforuna dönüştüğünü göstermektedir. “Die Liebe Farbe”de ise bu renk, takıntılı bir sevginin ve zihinsel çöküşün müzikal yansımasına dönüşmektedir. Schubert, si minör tonunu, ostinato tekniğini ve ezgisel bakımdan daha çok dar bir kısımda konumlanmış aralıkları kullanarak şiirin karanlık psikolojisini müziğe aktarmıştır. Piyano eşliğinde durmaksızın tekrarlanan fa# notası, adeta ölüm düşüncesine takılıp kalan bir zihnin sesini duyurmaktadır. Çalışma, Schubert’in şiir ve müziği nasıl birleştirdiğini ve romantik dönemin yoğun duygusallığını sade bir müzikal dille nasıl ifade ettiğini ortaya koymaktadır. Sonuç olarak; “Die Liebe Farbe” eseri, müzikal tekrarın dramatiğe, ostinato’nun obsesyona ve ton değişimlerinin psikolojik dengesizliğe dönüştüğü, lied sanatının en olgun örneklerinden biri olarak değerlendirilmektedir.

Die liebe farbe, lied, Schubert, Müller, müzikal sembolizm, Die Schöne Müllerin.

This study aims to examine Franz Schubert’s lied “Die Liebe Farbe” from the song cycle “Die Schöne Müllerin” from both musical and literary perspectives. Descriptive and analytical methods were employed in the research. The musical structure of the work was described through formal analysis, harmony, and melodic structure evaluation, while Wilhelm Müller’s poem was interpreted through an analytical approach focusing on metaphors, symbols, and thematic structure. The research findings indicate that the color green transforms from a symbol of hope into a metaphor for death throughout the cycle. In “Die Liebe Farbe,” this color becomes a musical reflection of obsessive love and mental collapse. Schubert translated the dark psychology of the poem into music by employing B minor tonality, ostinato technique, and narrow melodic intervals concentrated within a limited range. The f# note, repeatedly played without pause in the piano accompaniment, echoes the voice of a mind trapped in thoughts of death. The study reveals how Schubert integrates poetry and music and how he expresses the intense emotionality of the Romantic period through a simple musical language. In conclusion, “Die Liebe Farbe” is considered one of the most mature examples of lied art, where musical repetition transforms into drama, ostinato into obsession, and tonal shifts into psychological instability

Die liebe farbe, Lied, Schubert, Müller, Musical Symbolism, Die Schöne Müllerin