Yürüme gündelik hayatın sıradan bir hareketi olmasına rağmen beden, bilinç, zihin ve duyumların eşzamanlı olarak devreye girdiği bütüncül bir deneyim alanıdır. Yürüme, insanın dünyayla kurduğu en temel ilişki olmasına rağmen gündelik hayatın gerilimi bu ilişkiyi sarsmıştır. Bu sarsıntı bireyin beden farkındalığını kaybetmesine ve çevresi olan bağını yitirmesine sebep olmuştur. Bundan dolayı makale yürümeyi kentle ilişkilenen beden ve duyum farkındalığı çerçevesinde üretilmiş sanatsal ifadeleri sunmaya çalışmaktadır.

Makalede yürüme kavramı Aristoteles’ten çağdaş düşünürlere kadar uzanan yaklaşımlar ile ele alınırken; sanat alanında ise yürüme, flanörlükten Sitüasyonist sürüklenmelere, performans sanatından duyusal yürüyüşlere kadar yer alan perspektifte incelenmektedir. Makalede nitel araştırma yöntemine başvurularak kenti yürüyüşler ile yeniden deneyimleyen sanatçılar ele alınmıştır. Bununla birlikte katılımcının da eşlik ettiği sanatsal ve duyusal yürüyüşleri içeren eserler odağa alınmıştır. Makalenin amacı; bir eserin yürüyüş pratiği ile bedenin değişen algı ve duyumlarının ortaya çıkışına odaklanmaktır. Sanatçılar yürümeyi hem bireysel hem de kolektif düzlemde farkındalık yaratmak üzere kullanırken sanatın gündelik yaşamla olan motivasyonunu arttırmak istemişlerdir. Aynı zamanda sanat aracılığıyla bireyin duyumlarını harekete geçiren kentte sanatsal yürüyüş pratikleri, izleyicideki kente dair bireysel hikayenin ortaya çıkmasına katkıda bulunmuştur. Sonuç olarak makale, yürümenin insanın bedeniyle, dünyayla ve kendisiyle kurduğu ilişkiyi estetik yolla dönüştürmesini sağlayan güçlü bir ifade alanı olduğunu ortaya koymaktadır.

Beden, yürüme, duyusal deneyim, kent, sanat, gündelik hayat.

Walking, despite being an ordinary movement in daily life, is a holistic experience involving the simultaneous engagement of the body, consciousness, mind, and senses. Although walking is the most fundamental relationship a person establish with the world, the pressures of everyday life have disrupted this relationship. This disrupted has led individuals to lose their bodily awareness and their connection with their surroundings. For this reason, this article seeks to present artistic expressions created within the framework of bodily and sensory awareness in relation to the city.

The concept of walking is addressed in the article through approaches ranging from Aristotle to contemporary thinkers; in the field of art, walking is examined from the perspective of flâneurism to Situationist drifting, from performance art to sensory walks. Using qualitative research methods, the article examines artists who re-experience the city through walking. In addition, works featuring artistic and sensory walks in which the participant also takes part have been included. The aim of the article is to focus on the emergence of the body's changing perceptions and sensations through the practice of walking in a work of art. While using walking to create awareness on both an individual and collective level, the artists sought to increase the motivation of art in everyday life. At the same time, artistic walking practices in the city, which activate the individual's sensations through art, contributed to the emergence of the viewer's personal story about the city. In conclusion, the article demonstrates that walking is a powerful means of expression that transforms the relationship between the human body, the world and the self in an aesthetic way.

Body, walking, sensory experience, city, art, daily life.