Tasavvuf kavramının binlerce tanımı ve anlamı vardır. Bu anlam yüklemesinde kişinin tasavvufi ekolü, yaşamı, çevresi ve bulunduğu ortam hiç kuşkusuz etkilidir. Yunus Emre diyarı olarak adlandırılan Eskişehir’de dünyaya gelen âşık Nurşah’ın, hayatındaki en köklü değişim, 2004 yılında gerçekleştirdiği Hac ziyaretiyle yaşanmış; bu tarihten itibaren sanatçı kendisini “halk âşığından Hak âşığına” dönüşen bir mutasavvıf-şair olarak tanımlamaya başlamıştır. Makalede, Nurşah’ın şiirleri tevhid, vahdetivücut, insan, tevekkül, sabır, gönül, nefis, ilahi aşk ve yaratılış gibi temel tasavvufi kavramlar ışığında analiz edilmektedir.

Şairin şiir dünyasında “aşk”, beşerî sınırları aşarak ruhun kaynağına dönüş yolculuğunu simgeleyen ilahi bir tutkuya dönüşmüştür. Şair, kâinatın her zerresinde Allah’ın birliğini ve tecellilerini müşahede ettiğini dile getirirken; nefis mücadelesini, sabrı ve tevekkülü manevi olgunlaşma sürecinin vazgeçilmez unsurları olarak vurgular. Özellikle “sabır gömleği” ve “sabır kuşu” gibi metaforlar, onun şiirlerinde sâlikin imtihan bilincini ve teslimiyetini temsil etmektedir. Ayrıca sanatçı, kendisini Ahmet Yesevî’den Yunus Emre’ye, Mevlânâ’dan Hacı Bektaş Veli’ye uzanan Anadolu irfan zincirinin bir takipçisi ve Yunus Emre’nin “manevi torunu” olarak konumlandırmaktadır. Gönlü ilahi nurların tecelli ettiği bir “Kâbe” ve “sır mekânı” olarak tasvir eden Nurşah; Hz. Muhammed, dört halife ve Ehli Beyt sevgisini de eserlerinin merkezine yerleştirir. Sonuç olarak bu makalede, Anadolu Âşıklık Geleneğinin yaşayan kadın temsilcisi Âşık Nurşah’ın şiirlerindeki tasavvufi derinlik ortaya konulmuştur.

Âşık Nurşah, tasavvuf, şiir.

There are thousands of definitions and meanings of the concept of Sufism. A person’s Sufi school, life, social circle, and environment undoubtedly influence how they interpret this concept. Born in Eskişehir—known as the land of Yunus Emre—the poet Nurşah experienced the most profound transformation in his life during his Hajj pilgrimage in 2004; from that point onward, the artist began to define himself as a Sufi poet who had transformed from a “lover of the people” into a “lover of God.” In this article, Nurşah’s poems are analyzed in light of fundamental Sufi concepts such as tawhid, wahdat al-wujud, humanity, tawakkul, patience, the heart, the ego, divine love, and creation.

In the poet’s poetic world, “love” has transformed into a divine passion symbolizing the soul’s journey back to its source, transcending human limitations. While expressing that he observes Allah’s oneness and manifestations in every particle of the universe, the poet emphasizes the struggle against the ego, patience, and trust in God as indispensable elements of the spiritual maturation process. In particular, metaphors such as the “garment of patience” and the “bird of patience” represent the seeker’s awareness of trials and his submission in his poems. Furthermore, the artist positions himself as a follower of the Anatolian chain of wisdom stretching from Ahmet Yesevi to Yunus Emre, and from Mevlânâ to Hacı Bektaş Veli, and as the “spiritual descendant” of Yunus Emre. Depicting the heart as a “Kaaba” and a “place of secrets” where divine lights manifest, Nurşah also places his love for the Prophet Muhammad, the Four Caliphs, and the Ahl al-Bayt at the center of his works. In conclusion, this article has highlighted the Sufi depth in the poems of Âşık Nurşah, a living female representative of the Anatolian aşık tradition.

Âşık Nurşah, mysticism, peom